domingo, agosto 27, 2006

Ese segundo

¿Sabes cuando lees algo, escuchas una canción o ves una película y te sientes inspirado, te da esperanza o te ves reflejado?

¿Sabes cuando registras ese fugaz momento en el que aprehendes la realidad, que te recuerda que eres humano y que sientes y que esa canción o esa frase o lo que sea te ha llegado, porque eso es lo que eres y te gustaría ser a todas horas, y quieres gritárselo al universo pero nunca puedes porque ni siquiera sabes cómo expresarlo?

Benedetti si sabía. Por eso es uno de los grandes.

“Quién hubiera creído que se hallaba sola en el aire, oculta, tu mirada. Quien hubiera creído esa terrible ocasión de nacer, puesta al alcance de mi suerte y mis ojos, y que tú y yo iríamos, despojados de todo bien, de todo mal, de todo, a arrojarnos en el mismo silencio, a inclinarnos sobre la misma frente para vernos y vernos mútuamente espiados en el fondo, temblando desde el agua, descubriendo, pretendiendo alcanzar quién eras tu detrás de esa cortina, quién era yo detrás de mí.

-Mario Benedetti-

Caminante no hay camino...

“No hay tierras extranjeras, el viajero es el único extanjero que existe.”
-Robert Louis Stevenson-


“Uno se evade siempre para regresar”.
-Bruce Chatwin-


Me he pasado todo el verano trabajando. Excepto 6 días que me pedí para descansar, y que me comí aquí en Barna más colgada que una percha porque toda mi gente estaba por ahí de picos pardos.
En parte quiero que se acabe ya éste –como dice la Duby- no-verano (ella también se lo ha pasado trabajando) y que llegue ya el otoño. Me estoy guardando tres semanas de vacaciones aún no sé para cuando ni para ir a dónde.

Me gustaría ir a muchos sitios. Por ejemplo, tengo unas ganas horrorosas de ir a Nueva York. Más que ganas es ya una necesidad. Necesito estar otra vez en medio de Manhattan. Incluso sueño con ello.

También me gustaría ir a ver a Jessica a California. Sería muy, muy guay. La verdad es que ese era mi destino para este otoño pero ahora mismo tengo otras prioridades vitales como alquilar un piso (sí, he renunciado a vivir más en el piso de Big Sister), y pagarme la matrícula de la uni (sí, voy a volver a estudiar… esta vez Pedagogía).

Y por supuesto quiero volver a Gambia. Mi Gambia. Con mi familia. La que ya estaba allí el verano pasado y la nueva: MI HERMANITO/ITA nacerá a finales de septiembre y TENGO QUE IR A CONOCERLO/A. Que por cierto, tengo la intuición de que será una niña. Siempre he deseado tener una hermana, y la vida me la va a regalar, aunque sea 29 años más pequeña que yo. Es fuerte, eh? Jejeje…

Otro sitio al que me muero de ganas de ir y al que creo que tengo que ir ya es a Cuba. Tenía planeado ir este agosto, pero creo que sobran las explicaciones de por qué no he ido. La vida es dura, y sí, Cuba está muy lejos.

También quiero ir a Jamaica, a Argentina, a Japón, a Alemania, a Vietnam, a Nueva Zelanda…
Quiero ir a todos esos sitios y quiero ir pronto. Quiero viajar.


“A uno le sobreviene una especie de locura a la vista de un buen mapa”.
-Freya Stark-

miércoles, agosto 23, 2006

PROHIBIDO MOLESTAR A LA NEGRATA

Es curiodo lo del gimnasio. Empezé a ir hace más o menos un mes y me parece imposible superar la barrera de "principiante".
Supongo que cuando lleve un par más podré empezar a sentirme como una "veterana", pero de momento veo ese momento como algo muy lejano en el tiempo.

Normalmente yo voy a nadar. Ese es mi deporte, LA NATACIÓN. Supongo que es porque lo aprendí de pequeña y es el deporte que más he praticado a lo largo de toda mi vida. Me refiero a que no es que lo prefiera sobre otros; seguramente si de peque mis padres me hubieran apuntado a tenis o hubiera sido una pequeña esquiadora, ahora mi deporte sería también el tenis o el esquí. Pero no, para bién o para mal, mi deporte es la natación. Pues bien, digamos que para nadar agusto y no dejar que el hacer piscina tras piscina tras piscina se convierta en coñazo insoportable, uno tiene que imponerse una rutina y volcarse a ella en un ambiente relajado, esto es: establecer unas series, y realizarlas a un ritmo determinado y con unos tiempos para respirar determinados. Yo hasta me impongo el lado por el cual debo respirar, es decir derecha o izquierda. Pero para que todo esto se convierta en un ejercicio fluido, NO DEBE DE HABER MÁS DE UNA PERSONA POR CARRIL. Si estoy de suerte, tengo el carril para mí sola o lo comparto con una persona, si no, toda mi rutina se va al garete. Porque hay de todo ahí fuera, gente, todo. Y me voy a dirigir a vosotros, si es que nadais y sois LENTOS, O VAIS DE MATT BIONDI POR LA VIDA, O USAIS ALETAS O OS PONÉIS A HACER PIES DE CROL CON EL CORCHO EN EL CARRIL RÁPIDO O CREEIS QUE LA MEJOR MANERA DE ENTRENAR ES HACER 50 METROS Y DESCANSAR, 50 METROS Y DESCANSAR Y ASÍ DURANTE UNA HORA. No no no y NO. Y requeteNO. Los lentos al carril de lentos, los del corcho al carril de lentos, los matt biondi y los de las aletas a las Picornell, y los de 50 metros y descansar os podéis ir todos a la Marbella o mejor aún, a la bañera de vuestra casa.

Sé que suena un poco hitleriano todo esto pero es que vamos a ver... después del esfuerzo que me supone sacudirme la vagancia, meterme en el gimnasio, cambiarme, ducharme y empezar a nadar.. NO MOLA NADA tener que irme con la sensación de haber perdido el tiempo por culpa de unos inútiles o unos flipados.

Ahora, el día que tengo el carril e incluso el día que tengo la piscina toda para mí... ese día..., ESE DÍA VALE POR TODOS AQUELLOS EN LOS QUE DESEARÍA COMETER UN ASESINATO Y AHOGAR CON MIS PROPIAS MANOS A TODOS Y CADA UNO DE LOS QUE SE ATREVIERA A METERSE EN MI CARRIL. A veces estoy nadando yo sola y entre brazada y brazada veo como un par de personas entran en el recinto, se duchan y empiezan a mirar a ver en qué carril se ponene a nadar. Más de una vez alguno o alguna se ha dispuesto a meter el pie en mi carril y luego cambian de opinión como por arte de magia y se meten en el de al lado. He llegado a la conclusión que la magia tiene poco o nada que ver en este asunto. No se meten en MI CARRIL porque una vocecita interior les dice:
ATENCIÓN: PELIGRO DE MUERTE; NO MOLESTES A LA NEGRATA.

Ayer nadé 1500 metros.
Ayer la piscina fué mía y sólo mía: yo, mi propio esfuerzo y el agua.
Y claro, me lo pasé teta...

lunes, julio 10, 2006

EL CAMINO DEL MAESTRO

"Cuando Yo CAMBIO..., el Mundo CAMBIA".

Esta es la filosofía de Brahma Kumaris, una asociación que trabaja para el cambio positivo en todas las áreas de la sociedad. LLevan a cabo una variedad de programas educativos para el fortalecimiento de los valores humanos y espirituales.
Allí hize hace un par de meses un curso de "Pensamiento positivo y Meditación". Y allí también encontré las tarjetas de "El camino del Maestro". Hay muchísimas y todas ellas contienen un concepto, virtud o cualidad que debemos potenciar. Son como un recordatorio de lo que somos o podríamos llegar a ser. Son, en definitiva, una manera de recordarnos que podemos ser MEJORES PERSONAS.

Esta es la primera que he cogido, totalmente al azar. Lo curioso es que siempre que he leido una ha sido para mí como ver la luz, como descubrir que en realidad estoy en sintonía con lo que "me enseñan". Y eso, sólo significa una cosa:
TODAVÍA TENGO MUCHO QUE APRENDER.

Espero que a vosotros también os sirvan:

SINCERIDAD
Me deshago de las defensas del ego, y dejo atrás mis temores. Como maestro, estoy tan cerca de mi ser que puedo ser sincero conmigo mismo. Y ya no temo ser vulnerable porque nada tengo que perder.

miércoles, julio 05, 2006

The superficial miss her girl.

Dear Jess:
I'm listening to John Legends's "Ordinary People", drinking the "rosado" wine you left and smoking non.stop. I've been thinking about you all day long.
This morning i was like:
"-It's 9: she has to be on the plane, sleeping and recovering from her hangover. At 2: Maybe she's landed in new york already and she's calling her mom and buying rag magazines and looking for a place to smoke. At 4: ok, she's getting a beer in an airport bar... hehe, i can see the situation: barman asks her for the ID. She thinks of Spain, where she can buy beers anywhere without having to show it, but she proudly shows the guy her passport: 21, SEE?? 21!!!"



I'm not even sure you're gonna read this, but here it goes: I GOT YOUR LETTER. And let me say it is the MOST BEAUTIFUL letter i have ever got in my entire life. Goddddd, you made me CRY! I WAS SITTING IN MY BED, DRINKING A GLASS OF WINE AND SMOKING AND SOBBING AND THINKING: THANK YOU. Just THANK YOU: for your kind words, for knowing me so well, for loving me this way, for being my friend.

You know i'm gonna miss you too, for all the things and moments we shared and just for having you around. Even though we've seen each other "outdoors" just a few times (that sucked, i have to say), i'm gonna miss knowing that you are in town and that you might be at home when i enter the house. But it's ok because i'm leaving too, and i know it'd be even more difficult for me to move if you were still here.

Don't let those spoiled, superficial, rich O.C. girls twist the inner beauty you have. Cause you're beautiful, Bridget, in and out.


Don't let them private the world from your unique, funny, smart, hipster, deep, and dirty personality. I want you to always be those things, cause that's who you are, no matter the clothes or make up you put on, no matter how many times you comb your hair in a day. You know what i'm talking about, do you?

Thanks for the books, the earrings and oh! the yellow dress you've left. I'm gonna wear it all the time, ha!
I'll see you in Cali, i promise. I'm gonna be soon knocking your door wearing your yellow dress, with a pack of voll-damms in my hands, and MJ by my side holding a tuna sandwich saying hi with her rough accent and smiling behind her red glasses. And yes, Elba is coming too, without Queen: cause dumb is funny, and funny is dumb, too.




Miss you.
And love you.

viernes, junio 30, 2006

Big Sister: the end

Estoy cansada. Estoy de mala leche. Estoy acalorada. Estoy desilusionada. Estoy harta. Estoy aguantando como una campeona. Y sí, ME MEREZCO UNA PUTA MEDALLA. Me refiero a mi trabajo, claro, y a mis putos día a día. De todas formas, otras cosas más importantes me están pasando.

Me acaban de decir esto:
THANK YOU. WE LOVE YOU. GOOD BYE.
Gracias. Te queremos. Adiós.

Es bonito, ¿verdad?
El otro día pensaba en lo bonito que es en realidad echar de menos a alguien, o recordar los momentos felices ya pasados, con mucha melancolía. ¿Qué sería de nosotros sin esos momentos, sin esos sentimientos? Seríamos un pedacito de mierda andante cansado, enfandado, sudoroso, harto y desilusionado.

Yo voy a echar de menos a las chicas Ye-Ye.
Jennifer se va mañana. Se levantará a las 7 y me despertará, como de costumbre, con sus troglopasitos, tiptapeando sobre el parquet. Encenderá todas las luces que encuentre a su paso y abrirá y cerrará la chirriante puerta del baño unas 800 veces antes de meterse en la ducha y dejar que el agua corra durante 20 interminables minutos. Mañana será el último día en que la maldeciré internmente por todo esto, pero ¿sabéis qué?, mañana la maldeciré con cariño, porque luego me iré a trabajar y ya no volveré a darle los buenos días NUNCA MÁS.
La echaré de menos y dentro de un tiempo la recordaré con melancolía.

Jenn: I'll miss you!!

Y el miércoles se va Jessica. Como dice ella: es el final de una era.
Lo mejor de este año ha sido conocerla. Con Jessica he compartido muchísimos buenos momentos.
Este no ha sido precisamente un buen año para conocerme, lo reconozco. Estoy en un punto evolutivo muy chungo y se me está agriando el carácter a pasos agigantados. Pero Jessica ha conseguido "desenvolverme", poco a poco, con paciencia, y me ha sabido VER. Y se lo agradezco, porque a veces tengo la sensación de ser invisible. No en el sentido de pasar desapercibida sinó en el sentido de que ser inaccesible, a nivel emocional. Yo hago amigos poco a poco. Puedo ser tu colega, pero para llegar a ser tu amiga necesito conocerte CON TIEMPO. A mi no me sirven 3 noches y 4 borracheras para dejarte "entrar". Para eso tienes que darme mucho más, y yo a tí, y ver que lo que te doy te gusta y que lo que me das me gusta a mí también.
Y bueno, con Jessica he conseguido intercambiar, ser un poco complice, ser un poco mamis la una con la otra, ser un poco brujas la una con la otra, aceptarnos, y llegar a querernos un muchito.

Jess: you're IN.

viernes, junio 23, 2006

Per la Eowyn

Dear Anna,
quina raó tens quan dius que m'assemblo a un personatge de la Marian Keyes. Estic segura de que si me la trobés per alguna casualitat de la vida la tia voldria escriure les meves memòries.
Ara mateix estic a casa, asseguda al llit escoltant cançons de la Julieta Venegas. La meva habitació está feta un desastre. Porto tota la setmana deixant la roba a sobre de la cadira de l'escriptori, les ampolles d'aigua buides pel terra, bosses de plàstic, películes, pots de crema, collarets, llibres, revistes, cds, bambes... tot al lloc que no li correspon. Hauria d'haver netejat fa dies però no puc. El desastre de la meva habitació es equiparable al desastre que hi ha al meu cervell y viceversa.
La Elba està igual o pitjor que jo. Sento lo meva música barrejada amb la seva, la gossa está bordant perque ja ha començat la traca interminable de sant joan. Son les 10:30 de la nit. I no surto.
Jessica, la americana, está per aquí rondant amb dos americans més, queixant-se dels pipis de la Queen que trepitjen cada 5 minuts. Diu que es un fàstic: "This is disgusting", és tot el que pot articular amb la boca mentres em fa un gest com de posar-se a vomitar. I té raó. És asquerós. Li faria més cas, però, si no fós ella qui m'ho digués. Ella, la que no pot ni dormir a la seva habitació perque se la mengen els bitxos. Ella, que ha escombrat el terra un cop en 9 mesos. Ella, que es capaç de no rentar-se el cap en una setmana. Me l'estimo, però és una porca.
Per cert, que se'n va. Se'n torna cap a California d'aquí una setmana. La francesa també se'n va. I venen habitants nous al pis de "Gran Hermano". Vé una noia de Nova York, del mundo del "patinete", y un tal Adam, també yanky, que no sabem ben bé d'on és ni com és ni res de res. Chachi guay eh?

Qué més t'explico? Ah sí, avui m'ha parlat per fi el tio de la office que em mola. L'ho bó ha sigut que s'ha dignat a dirigir-me la paraula per retreure'm davant de la meva jefa que jo havia fotut una cagada molt heavy que afectava la seva feina. S'ha chivat de mí, tia! Molt ridícul, ja ho sé. M'he sentit como aquelles nenes que els hi agrada un nen però que el puto nen dels collons només es dedica a estirar-li de les trenes a l'hora del pati, i la nena es queda allà palplantada i plorosa, sense saber que fer.
Al principi he flipat tant que no sabia què dir. Després m'ha sortit l'orgull gambià por todos los poros de la piel i m'he refet una mica. Crec que he quedat com el cul perquè la situació m'ha desbordat i ha sigut tot plegat súper ridícul, però no he deixat que se'm notés massa la vergonya. Ara només estic una mica indignada.

Després he anat a dinar amb la meva amiga Vitto, la seva novia, una altra noia ex de les dos, de la Vitto y de la seva novia, y amb la mare de la Vitto. Ha sigut interessant, sí..., mooooolt interessant. Avui era l'aniversari de la Vitto, y sa mare, un PERSONATGE de película del David Lynch, ens ha convidat a un àpat chic y reduït a la llibreria La Laie. S'ha passat tot el dinar demanant als cambrers que ens fessin fotos amb la seva cámara, una compacta que anava amb carret, marca "no t'hi fixis", mentres la seva filla y les seves exs (personatges perfectament extraibles d'alguna novel.la de la Lucía Etxebarria) es tronxaven i remogaven a tort i a dret. M'ho he passat bé. Post 'ridículum absolutus' i 'humilladis totalis' m'ho he passat 'tetus'.

La gossa em demana qué cony són aquests sorolls que no.li.molen.res.
Jessica m'ensenya el seu 'outfit' per desena vegada. La tia es cambia de roba TEN TIMES A DAY.
Sento música country al menjador i penso que tot plegat, lo bó i lo dolent, no té importància.
Tot és inmensament rídicul, Anna, i t'ho volia explicar a tú, estimada Eowyn, que sé que em pillarás el POINT OF VIEW a la primera, i que a sobre te'n riurás amb mí, I NO DE MÍ.















LOVE YOU

Zinktuais

jueves, junio 22, 2006

Yin-Yan, o como dirian por el sur: er yin y er yang! (se me va...)

Mañana es viernes y... y no sé de qué coño hablaba mi horóscopo. Me lo creí a pié juntillas el lunes. Y esperé con emoción la semana. Pues bién, esta semana ha sido una puta mierda. Ha dado asko en tantos aspectos que es difícil hasta de explicar. Ninguna mejora, ni el terreno profesional, ni en el económico, ni en el personal. A no ser, claro, que el ver que todo lo que quieres está a cientos de miles de kilómetros lejos de tí sea algo positivo. La gente positiva seguro que sacaría una lectura buena de mi situación. Pero yo no. A mi me cuesta ver el vaso "medio lleno", y tiendo a verlo "medio vacío".
Por lo tanto, me reitero: esta semana ha dado asco.
Lo genial de todo esto, es que dentro de todo el asco, de lo mal que lo paso a ratos, etc, etc... ME SIENTO BIEN.
¿Será la edad? ¿Será la terapia? ¿Serán los buenos amigos? No sé que es lo es, pero por muy negro que lo vea todo, en realidad, no tardo mucho tiempo en disipar el mal rollo. Tengo altibajos pero nunca pierdo el equilibrio. Y me encanta.
Seguramente esto sea lo que un psicólogo llamaría "normal", pero para ser yo, en mi caso, esto es totalmente "paranormal".

Yo, la desequilibrada number one, por fin camina por la cuerda floja con una seguridad pasmosa y una sonrisa en la boca.
Mi vida es un circo y yo la equilibrista. Payasa y equilibrista. Equilibrista por lo que os acabo de contar, y payasa por..., bueno,
payasa por mi pelo.

lunes, junio 19, 2006

De ilusos esta lleno el mundo... y yo les lidero.

Este es mi horóscopo para la semana. ¿Soy una ilusa por creérmelo?
Porque me lo he creído de cabo a rabo, jajajaja.


El Sol se escapa de tu signo y a partir del 21 se instalará en el de Cáncer, pero no te preocupes, porqué desde esta nueva ubicación ganarás algunas posibilidades ciertas de activar el aspecto económico. La semana es propicia para que aquellos proyectos de trabajo que emprendiste en el transcurso de las semanas anteriores encuentren las personas y situaciones más adecuadas para que lleguen satisfactoriamente a su fin. Una luna menguante nos induce a concluir o cerrar un período, para lograrlo, deberás prestar atención al aspecto material o financiero y, por supuesto, la comunicación. Ciertas tensiones son experimentadas por las personas de tu signo justamente en todo aquello que guarda relación con sus hermanos, vecinos, papeles, escritos, medios de comunicación, de transporte y, para algunos más, alcanza hasta el extranjero, los negocios de importación y exportación, filosofía de vida y editoriales. La mejor recomendación es buscar un poco de paz y sosiego para tu mente, darte un tiempo de relax o descanso y esperar pacientemente un cambio en el panorama. Venus, pronto traerá dulzura y amor a tu vida. Tu planeta regente en el sector de la comunicación, a partir de la próxima semana, generará alternativas positivas o satisfactorias.

viernes, junio 02, 2006

Cocoteros del mundo... ALLA VOY!!!

Mañana me voy a Tunez otra vez. Sabía que iba a volver. Fui hace 3 o 4 años con mi madre y ahora vuelvo...

VOY EN BUSCA DE MI COCOTERO. POR ESO...:

No me puedo olvidar:

-mi cámara de fotos.
-el último de Harry Potter.
-las gafas de sol.
-los 4 últimos capítulos de la 2ª temporada de Lost.
-el bikini, el pareo y las chanclas.
-el ipod.

Sí me puedo olvidar:

-el ceño fruncido.
-la memoria.
-el despertador.
-la mala ostia.
-el dolor de espalda.

HASTA PRONTO!

martes, mayo 23, 2006

Carta de odio a 'La asquerosa de la oficina'

Querida asquerosa de la oficina:

Te voy a contar lo que sé de tí que no saben los demás. O mejor aún, te voy a contar lo que sabemos todos de tí pero sólo yo me atrevo a manifestar:

a) Vas de fina por la vida. Y no está mal ir de fina y educada, si en realidad eres una persona refinada. Pero intuí que ese no era tú caso, cuando en mi primer día de trabajo te asignaron como mi "formadora" y me pusiste verde a media oficina, me dejaste colgada delante de la pantalla de un ordenador sin nada que hacer a la hora del almuerzo mientras tú te ibas a desayunar con tus coleguis, y fuistes, en general, una puta integral. Eso no es de persona educaca, porque ¿sabes que opino yo al respecto? Que eso no es ni de ser "persona". Además, llevabas unos zapatos muy feos. Y no es que hayas mejorado con el paso del tiempo. Me refiero a lo del vestir. Tu mezcla de marcas no te hace una tía fashion, te hace una hortera integral sin estilo alguno. Odio tus pantalones de tergal replanchados, esas camisas de zara replanchadas y esos zapatitos plateados del padeví, que creo no ir mal encaminada al pensar que no los planchas por temor a que se salte la purpurina que los adorna. En fin, que te podrías ahorrar todas esas miradas que te echas a tí misma cada vez que te levantas de tu silla para ir a recoger papeles a la impresora general, que por cierto, son muchas -las veces que te levantas y las repasadas que te pegas-, porque querida: NO ESTÁS BUENA, Y NO, NO MOLA NADA TU VESTUARIO.

b) Eres una petarda. Recuerdo perfectamente lo mucho que fardastes conmigo en mi primer día de trabajo, cuando sin preguntarte yo nada, empezastes a decirme todo lo que hacías y lo mucho que te dedicabas al trabajo, la de horas extras que hacías sin recibir remuneración alguna, y lo cansada que ibas. Claro, así no me extraña esa cara de amargada total que gastas día sí y día también. Al principio llegué a pensar que en vez de leche te metías un gran tazón de vinagre para desayunar, y que el gesto del rostro te duraba el resto del día. Luego me día cuenta, de que no, de que en realidad sí trabajas mucho, muchíiiisisisisisiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiisimo, porque cómo no ibas a hacerlo si eres LA LAME CULOS NÚMERO DOS DE LA JEFA. Ya sabes porqué te relego al segundo puesto de honor en esto. El trono, LA REINA DE LAS TREPAS, LA PETARDA NÚMERO UNO (que por cierto, es más fea que pegarle a un padre) es tu mejor amiguita del trabajo.

Hoy me ha encantado subir con vosotras en el ascensor y oír esa conversación tan interesante que manteníais. Sobre todo la parte en la que tu amiga, LA LAMECULOS Nº 1 te decía que este verano iba a ponerse trapitos amplios y ropita de mercadillo, y tú le has contestado, literalmente: "Ya sabes lo que piensan los jefes de la gente que va vestida un poco hippy. Aunque bueno, nosotras, como tenemos trato preferente, podemos ponernos lo que nos dé la gana, porque a ver, para qué mentir, las cosas como son... jijiji, jejeje...".
Casi te vomito encima, pero gracias a Diós durante todos estos meses he perfeccionado una habilidad impresionante para ignorarte, para hacer como que no existes, para no verte, tocarte, oírte, hablarte y mira por dónde, no olerte, porque vaya tela tu perfume tía... En fin, sin comentarios...

c)Te crees muy lista. Y por eso, y por todo lo anteriormente dicho, y por haberte oído hablar de temas de la vida en general, deduzco que te crees un mujer de mundo.
¿Sabes lo que haría yo contigo?
Ni más ni menos que coger y dejarte colgada aquí













con tus zapatitos de purpurina y tu cara de "yo me puedo permitir vestir hippy si quiero porque mi jefa no me va a regañar, jijij jejeje". Y no te cabrees, porque estoy siendo generosa en esto. Porque esto que ves es una calle de Gambia. Yo he estado en sitios peores del Africa negra, sitios en los que te dejaría allí sóla, en pelotas y con tu mejor sonrisa. Eso sería mucho peor. Pero no, te dejo ser tú misma y llevar tus atuendos. Qué empieze el juego...

Ala, hasta mañana, chatina...
Y no te pases con el vinagre que luego ya sabes lo contraída que se te queda la cara...

Tu archienemiga laboral,

Zinktuais

martes, mayo 16, 2006

El cuerpo del delito

VIDA
Soy como tú contradictoria
más viva con la escarcha
resistente como una tela de araña al viento
colgando boca abajo casi siempre
aguantando de alguna manera
esos rayos condesandos reflejan los colores
que he visto en los cuadros
ay vida cómo te han engañado
más delgada que un hilo
de una tela de araña
más pura que ninguna
pero se sostuvo a sí misma
se agarró con fuerza durante el vendaval
se quemó en las crepitantes llamas
vida algunas veces
soy contradictoria como tú
de alguna manera aguanto colgando boca abajo la
mayor parte del tiempo
mientras tus fuerzas contradictorias tironean de mí.



















DE VEZ EN CUANDO
De vez en cuando
escribo unos versos
pero no uses
esto
contra mí.
Pero, qué demonios,
lo que quiero decir
no va a vender.
Lo que hay en mi cabeza son
platos sucios
deseos sucios
reflexiones
que arrojo hacia fuera
antes de morir
tinta que piensa.




















PODRÍA HABERTE AMADO
Podría haberte amado
e incluso decírtelo.
Pero te fuiste,
te marchaste muy lejos.
Cuando regresaste era ya demasiado tarde
y el amor, una palabra olvidada.
¿Te acuerdas?
























Poemas de MARILYN MONROE.
Dibujos de MARK RYDEN

lunes, mayo 15, 2006

Telita...

Recomiendo "Una historia de violencia" de Cronenberg.
Brutal.
Y las escenas de sexo... Uff!
Y no es que esté salida, es que TELA MARINERA.

jueves, mayo 11, 2006

Tras un dia no-perfecto, Lou Reed.

Última canción del día:
JUST A PERFECT DAY.

Mi sabio y queridísimo y heroinomanísimo Lou...,
tú sí que sabías pasártelo bién:

Just a perfect day,
Drink Sangria in the park,
And then later, when it gets dark,
We go home.

Just a perfect day,
Feed animals in the zoo
Then later, a movie, too,
And then home.

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

Just a perfect day,
Problems all left alone,
Weekenders on our own.
It's such fun.

Just a perfect day,
You made me forget myself.
I thought I was someone else,
Someone good.

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

You're going to reap just what you sow.

Imaginación al poder...: mientras grabo abonos en la puta oficina, mis deberes mentales son
imaginarme un día perfecto bebiendo sangría en el parque y dándole de comer a los animales en el zoo.
Ah, y volviendo a casa con él.

Estoy harta de trabajar.

domingo, mayo 07, 2006

De capa caida. I need some fresh air.

OK. A veces pasa. Quieres escribir algo creativo, algo que a tí mismo te guste releer de vez en cuando, algo que llegue a la gente. Pero no tienes tema. No hay nada que te inspire. Absolutamente nada. Y lo pienso bien, y el caso es que no es que no tenga nada qué decir, el caso es que NO PUEDO DECIR NADA RÁPIDAMENTE, DEPRISA Y CORRIENDO. Tendría que sentarme y hacer un crokis de todo lo que he visto y oido estos días, todo lo que he vivido, y pensado, bueno y malo, no importa, pero no..., NO TENGO TIEMPO. Y la verdad, no sé si tengo ganas.

Pero como este es mi blog, mi diario, y quiero que quede registrado lo que me ocurre de una forma u otra (esto es, de forma magistral o super cutre), diré sin más preámbulos, que el viernes fui a una especie de fiesta brasileña y que lo que me encontré fue: gente loka, mucha priva, mucho dancing..., y esto:














¿Y qué?
Os estaréis preguntando... Yo también me lo pregunté a mí misma, para ser sincera...
¿Y qué?
Pues que a veces la vida te envía señales y depende de tí el verlas y saber leerlas. El puto loro este es una señal, pero no sé cómo leerla, no sé qué lectura sacar de ello. No lo voy a explicar porque, gente, NO TENGO TIEMPO NI GANAS, pero quiero dejar constancia aquí, en mi blog, de que sí, vi al lorito el viernes por la noche, y sí, me quedé un poco pillada.

Ah, y ya ha vuelto Jessica de Londres.
La he echado de menos a la muy guarra...

miércoles, mayo 03, 2006

jueves, abril 27, 2006

¡¿QUE?!

¿Somos los españoles más ruidosos que los demás? Me pregunto...,

Estoy en mi cocina con una francesa, una alemana de origen egipcio y un inglés..., y están los 3 blah, blah, blah..., y yo pululando por ahí, intentando pillar algo de su conversación, y gente, people, NO OIGO NADA. NADA! Y claro, después de 10 minutos de no COSCARME DE NADA, he caído en la cuenta de porqué me miran con la cara esa rara que dice: "De dónde ha salido esta tia?" cuando hablo con ellos directamente. Creo que en realidad piensan: "¿Se habrá comido un altavoz esta tia o porqué diablos -por qué diablos, nótese, no por qué coño-, GRITA tanto?

No sé hablar bajito. no me gusta hablar bajito. Y francamente, no me mola que la gente hable bajito. ¿Por qué hablar en voz baja cuando se puede hablar en voz alta?

Es como preguntarse: ¿Por qué correr cuando no se tiene ninguna prisa?
¿Qué decís?
No Oigoooooooooo, ¿Qué? ¡¿QUÉ?! ¡¡¡¿¿¿QUEEEEEEÉ???!!!

lunes, abril 24, 2006

ByezzZZZZZ

¿Por qué, aunque esté en estado catatónico, apunto de morirme, nunca, y con nunca quiero decir NUNCA, quiero irme a dormir?

Nunca NUNCA es suficientemente tarde como para cerrar los ojos.

"Worry about you" Ivy. Bajárosla. Es la última canción que voy a escuchar hoy.

NIGHT NIGHT CRUEL WORLD

SI

Dubydoubt's air

lunes, abril 17, 2006

¿De Perdidos al rio? Va a ser que no...

Esta mañana he ido a coger la moto y me he encontrado encima del sillín un libro titulado "Vida de un Lama". He tenido un momento de esos en los que me he flipado y he llegado a pensar cosas tipo: "Es el destino que ha querido que alguien se dejara este libro aquí y si me lo leo mi vida dará un giro de 180 grados". Y luego la géminis que llevo dentro se ha regodeado de sí misma y ha tenido un momento de clarividencia divina. He pensado: "Sí, puede que el libro no haya caído en mis manos por pura casualidad, pero vamos, seamos sinceros..., aunque te lo propongas y luego te lo repropongas otra vez, FATOU, CHICA, NO-TE-LO-VAS-A-LEER. Aún así me he dicho que no está de más tener un libro nuevo, aunque su destino sea llenarse de polvo en la estantería de mi habitación, por los siglos de los siglos... Pero.., y aquí llega el motivo de este post...:

Me he acordado de Lost. La serie Perdidos. Y he mirado el libro otra vez, y me ha dado mal rollo, y me ha rondado por la mente la idea, oscura gracias a la serie, de que TODO PASA POR ALGÚN MOTIVO.

Soy una flipada, lo sé. Pero he cogido el libro y lo he dejado en el sillín de la moto de al lado. Si algo malo tiene que pasarle a alguien por llevarse ese libro a casa, no será a mí. Será a mi vecino. jijijijiji.